رویاهایم را تو بریدی موهایم را هم من

چیزی برای بافتن نمانده

نشسته ام شعر میبافم :)

#توکان_نوشت

پینوشت: کادوی روز دختری که قرار بود پدر بخرد ولی مامان دوستم گرفت :/

پیرو پست حذف وبلاگ ؟ سها : چهارسال پیش حدود شیش ماه پس از وبلاگ نویس بودنم سر یک اتفاق وحشتناک در دنیای واقعی و به لطف ادم بزرگ های آن قصه مجبور شدم وبلاگم را حذف کنم و خوب احساس وحشتناکی داشتم انگار که تکه ای از وجودم را حذف کرده ام حتی با اینکه هیچوقت آن وبلاگم را دوست نداشتم ..در این چهارسال و

همه ی آدم های اطرافمان یک ترس خیلی خیلی عمیق دارند که پشت نقاب شجاعتشان سعی میکنند آن را پنهان کنند من هم از این قاعده مستثنا نیستم بزرگترین ترس این روزهای من سی سالگیست

شاید مسخره باشد اما میترسم از اینکه دومین روز از سی سالگیم از خواب بلند شوم و زل بزنم و آیینه

و ببینم که هیچی نیستم ...ببینم خودم را در خودم حبس کرده ام و هرگز به خودم اجازه توکان شدن و پرواز کردن نداده ام ...من خیلی میترسم خیلی زیاد ..:)))

+تابستون چه میکنید ؟خوش میگذره؟

دوزاده سالم که بود اگه کسی ازم میپرسید چند سالته میگفتم 16 سالمه اونم فقط بخاطر اینکه کسی که دوسش داشتم اونموقع 16 ساله بود 3سال بعد ینی همین پارسال کسی میگفت چند سالته میگفتم 16سالمه اما نه بخاطر اون دلیل پوچ و بیهوده قبلی ..بخاطر اینکه تو این سه سال اونقدر تغییر کرده بودم ...کتاب خونده بودم و طرز

همین الان یه دوست بلاگر اینستاگرامیو پیدا کردم و بهش گفتم:

پیدا کردن یه بلاگر توی زرق و برق های اینستاگرام مثل خوردن یخمک توی یه هتل خیلی مجلل می باشد درست همونقدر لذت بخش!

+حتی پوشیدن لباس اسپورت توی یه جمله خیلی رسمی ام میتونه باشه خیلی راحت و لذت بخش

+ شاید تا همین چهار سال پیش من علاقه شدیدی به فعالیت در اجتماع و بروز احساسات و افکارم داشته ام اما وقتی فهمیدم احساساتم برای بقیه گنگ و نامفهوم است و از نظر همه شان من یک دیووانه محسوب میشوم یک غار برای خودم ساختم و دست خودم را گرفتم و برای همیشه در خودم زندگی کردم ...پارسال حوالی بهمن ماه یک تصمیم

مادران و پدران عزیز همانگونه که آگاهید و مدیران و مشاوران مدارس لطف کردند به شما گفتند نوجوانی سن حساسی است و نوجوان موجود حساسی ...اما این بدین معنا نیست که نوجوان بدبخت را چونان قناری درقفس در کنج منزل مبارک انداخته و درب را قفل کنید ...و بهانه تان هم این باشد که دوره زمانه بد شده من فکر میکنم آن

وارونه افتاده بودم
و ابتدای جهان گم شده بود
دست و پا می زدم برای رسیدن
بی آنکه بدانم
بیهوده
بیهوده
بیهوده می کوشم

بستری بود جهان
نه به وسعت دستهایمان
و خوابگاهی
نه به وسعت خوابهایمان

پ ن : فرزند سقط شده ی هوا
کتاب..سفر..هنر..تنهایی ..ارتفاع و سکوت و نجوم را دوست دارد